ಹೇ ಬಾಲ್ಯವೇ ನೀ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮರುಕಳಿಸು!

ಲೇಖನ: ಡಾ.ಸುಧಾಕರ.ಜಿ.ಲಕ್ಕವಳ್ಳಿ.
ಜೀವನ ಎಂಬುದು ಒಂದು ನಿರಂತರ ಓಟ. ಈ ಓಟದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ದೂರ ಸಾಗಿ ಬಂದಿzವೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ತಂತ್ರeನದ ಸುಖ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿವೆ, ಕಿಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿದೆ, ಆದರೆ ಎ ಒಂದು ಕಡೆ ಮನಸ್ಸಿನ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಳೆದು ಹೋದಂತಿದೆ. ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ನಮಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತವಾಗಿ ಕಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ‘ಬಾಲ್ಯ’. ಅಂದು ಆಕಾಶದ ಚಂದಿರ ನಮ್ಮ ಆಟದ ಸಾಮಾನಾ ಗಿದ್ದ, ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳು ಮುತ್ತುಗಳಾ ಗಿದ್ದವು. ಕಳೆದುಹೋದ ಆ ಬಣ್ಣದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪುಗಳ ಬುತ್ತಿಯಿಂದ ಬಿಚ್ಚಿ ನೋಡುವ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನವಿದು.
ಅಂದು ಅಲಾರಾಂಗಳ ಕಿರಿಕಿರಿಯಿ ರಲಿಲ್ಲ. ಹಕ್ಕಿಗಳ ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಮತ್ತು ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯ ಕರೆಯೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಹೊದಿಕೆಯೊಳಗೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಲಗುವ ಆ ಹಠವೇ ಒಂದು ಸುಖವಾಗಿತ್ತು.

ಕಪ್ಪು ಸ್ಲೇಟಿನ ಮೇಲೆ ಬಿಳಿ ಬಳಪ ದಿಂದ ಬರೆಯುವಾಗ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕಟಪಟ ಶಬ್ದ ಇಂದಿಗೂ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತದೆ. ಬಳಪವನ್ನು ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ನೆಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮುಗ್ಧತೆ ಇಂದು ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗದು.
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಪ್ತವರ್ಣಗಳ ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಕಂಡಾಗ ನಮಗೆ ಅದು ದೈವಿಕ ಪವಾಡದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಬೆರಗುಗಣ್ಣಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹರಟೆಗಳು ವರ್ಣನಾತೀತ.
ನಮಗೆ ಆಟವಾಡಲು ದುಬಾರಿ ಪ್ಲೇ-ಗ್ರೌಂಡ್ ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಣ್ಣಿನ ರಾಶಿಯೇ ನಮಗೆ ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮೈಯೆ ಕೆಸರು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೈಗುಳದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಕಾಳಜಿಯಿತ್ತು.
ಮಳೆ ನೀರು ಹರಿಯುವ ಚರಂಡಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ನೋಟ್‌ಬುಕ್‌ನ ಹಾಳೆಗಳನ್ನು ಹರಿದು ದೋಣಿ ಮಾಡಿ ಬಿಡುತ್ತಿzವು. ಆ ದೋಣಿ ಎಷ್ಟು ದೂರ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ‘ನೌಕಾಪಡೆ’ಯ ಶಕ್ತಿ ನಿರ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಿತ್ತು!
ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಗಾಜಿನ ಗೋಲಿ ಗಳಿದ್ದರೆ ನಾವು ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿzವು. ಬುಗುರಿಯನ್ನು ದಾರಕ್ಕೆ ಸುತ್ತಿ ತಿರುಗಿಸುವ ಕಲೆ ಇಂದಿನ ಯಾವುದೇ ವಿಡಿಯೋ ಗೇಮ್‌ಗಿಂತಲೂ ರೋಚಕವಾಗಿತ್ತು.
ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆ ಎಂದರೆ ಅಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ತವಕ. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿಯ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತು ಗಾಳಿ ಸವಿಯುತ್ತಾ, ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡುವ ಉಪ್ಪಿನಕಾಯಿ ಮತ್ತು ಹಪ್ಪಳದ ರುಚಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳು ಮರೆಯಲಾಗದು.
ಶಾಲೆಯ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಬುತ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳು ತ್ತಿzವು. ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಯ ಚಿತ್ರಾನ್ನ ಅಥವಾ ರೊಟ್ಟಿ ನಮಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಭೇದಭಾವವಿಲ್ಲದ ಸ್ನೇಹವೊಂದೇ ಇತ್ತು.
ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡಿ ಸುಸ್ತಾದಾಗ ಆ ಐದು ಪೈಸೆ ಅಥವಾ ಹತ್ತು ಪೈಸೆಯ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ತಿಂದರೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ತಂಪು ಇಂದು ಎಸಿ ಕೊಠಡಿಗಳಲ್ಲೂ ಸಿಗುವು ದಿಲ್ಲ. ಬಣ್ಣದ ನಾಲಿಗೆ ತೋರಿಸಿ ಗೆಳೆಯ ರನ್ನು ಕೆಣಕುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಕ್ಷಣಗಳೇ ಬಣ್ಣದಮಯ.
ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಅಜ್ಜಿಯ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಕಥೆ ಕೇಳುವಾಗ ಆಕಾಶದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೇ ನಮಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವ ದೀಪಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿನ ರಾಜ-ರಾಣಿಯರು ಇಂದಿಗೂ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿzರೆ.
ಹಬ್ಬವೆಂದರೆ ನಮಗೆ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಗಿಂತ ಪಟಾಕಿಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ಕಣ್ಣು. ಮುಂಜನೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ಪಟಾಕಿ ಸಿಡಿಸಿ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮಾಡುವ ಆ ದಿನಗಳ ಧಾಂ ಧೂಂ ಸಂಭ್ರಮ ಈಗಿನ ಮನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.
ಮಾವಿನ ಮರ ಅಥವಾ ಪೇರಲ ಮರ ಹತ್ತುವುದೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್ ಆಗಿತ್ತು. ಕಳ್ಳ- ಪೊಲೀಸ್ ಆಟದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಸಿಗದಂತೆ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಿಕ್ ಇಂದಿನ ಯಾವುದೇ ತ್ರಿಲ್ಲರ್ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ.
ಯಾರಾದರೂ ಬೈದಾಗ ಅಥವಾ ಭಯವಾದಾಗ ಓಡಿ ಹೋಗಿ ಅಮ್ಮನ ಸೆರಗಿನ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿzವು. ಆ ಸೆರಗಿನ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಭದ್ರತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಬಂಕರ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಗಲಾರದು.
ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವಾಗ ‘ಶುಭಂ ಕರೋತಿ’ ಹೇಳಿ ದೀಪದ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಪಾಠ ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಶಿಸ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಇಂದು ಸುಸಂಸ್ಕೃತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್‌ಗಳ ಕಿರಿಕಿರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಸಂಜೆ ವೇಳೆ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಚಲನಚಿತ್ರ ಗೀತೆಗಳು ಮನೆಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನೇ ಬದಲಿಸು ತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಸರಳ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ರಾಗವಿತ್ತು.
ಅಣ್ಣನ ದೊಡ್ಡ ಸೈಕಲ್ ಅನ್ನು ‘ಕ್ಯಾರಿ’ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ಕಲಿಯುವಾಗ ಬಿದ್ದು ಕೈಕಾಲು ಸುಲಿದುಕೊಂಡಿzವು. ಅಂದು ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ವಿಮಾನ ಹಾರಿಸಿದಷ್ಟೇ ಸಂಭ್ರಮ.
ಗ್ರಾಮೀಣ ಭಾಗದ ಬಾಲ್ಯವಂತೂ ಅದ್ಭುತ. ನದಿ ಅಥವಾ ಹೊಳೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಲ್ಲು ಎಸೆಯುತ್ತಾ, ನೀರಿನ ಅಲೆಗಳನ್ನು ಎಣಿಸುತ್ತಾ ಕಳೆದ ಸಮಯ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಮೂಲ್ಯ.
ಶಿಕ್ಷಕರು ಕಪ್ಪು ಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಕ್ಷರ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ನಕ್ಷೆ ಅಡಗಿದೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಅರಿವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಚಾಕ್ ಪೀಸ್ ಪುಡಿಯ ವಾಸನೆ ಕೂಡ ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿರು.
ಹರಿದ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಲಿಸಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿಯಿತ್ತು, ಈಗಿನಂತೆ ಎಸೆಯುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂದು ಸಂಬಂಧಗಳೂ ಹಾಗೆಯೇ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿದ್ದವು.
ಆ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತಿದ ಹೆಸರಿನ ಗೆಳೆಯರು. ಜೀವನದ ನಾನಾ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋದರೂ, ಇಂದಿಗೂ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಆ ನಗು ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ.
ಬಾಲ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ವಯಸ್ಸಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ದೃಷ್ಟಿಕೋನ. ನಾವು ಎಷ್ಟೇ ದೊಡ್ಡವರಾದರೂ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆ ಮುಗ್ಧ ಮಗುವನ್ನು ಸಾಯದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅಂದಿನ ಆ ಸರಳ ಬದುಕೇ ಇಂದಿನ ನೆಮ್ಮದಿಗೆ ಮದ್ದು. ಹೇ ಬಾಲ್ಯವೇ ನೀ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮರುಕಳಿಸು ಎಂಬ ಹಂಬಲ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಇರಲಿ.