ಮರಣವನ್ನು ಮೀರಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುವ ಪ್ರೀತಿ- ನಿತ್ಯ ಭರವಸೆಯ ಸ್ಥಳ….

ಲೇಖನ: ಅ. ರಾಕೇಶ್ ಡಿಸೋಜ, ಶಿವಮೊಗ್ಗ. ೯೪೪೮೩ ೪೩೨೧೧
ಪ್ರತಿವರ್ಷ ನವೆಂಬರ್ ೨ನೇ ತಾರೀಖು ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಮುದಾಯದ ಪಾಲಿಗೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನಾಂಕವಲ್ಲ ಅಂತೆಯೇ ಅದು ಕೇವಲ ಮರಣ ಹೊಂದಿದವರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ದಿನವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅದು ಮರಣವನ್ನು ಮೀರಿದ ಪ್ರೀತಿ, ನೆನಪು, ಅಚಲವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭರವಸೆಯ ಸಮ್ಮಿಲನ ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ ಜೀವನದ ಭರವಸೆಯನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸುವ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಆಚರಣೆಯಾಗಿದೆ.
ಈ ದಿನದಂದು ಕ್ರೈಸ್ತರು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತರಾಗಿ ಸ್ಮಶಾನಗಳಿಗೆ ತೆರಳುವುದು ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಸಂಪ್ರದಾಯ. ಇದು ಸಮಾಧಿಯಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ಪುನರ್ದರ್ಶನ ದಂತಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಬದುಕಿರುವವರು ಮತ್ತು ಅಗಲಿದ ಆತ್ಮಗಳ ನಡುವಿನ ಅವಿನಾಭಾಸಂಬಂಧವನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸುವ ಹಾಗೂ ವರ್ಷ ವಿಡೀ ಮಾಡುವ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಭ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ವದ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದಿದೆ.
ವಿಶ್ವದೆಡೆ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಈ ದಿನ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜೊತೆಗೆ ಅವರು ದೇವ ರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇzರೆ ಎಂಬ ಮನಃಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಮರಣವು ಒಂದು ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ದೇವರಿಂದ ಬಂದು, ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂದಿರು ಗುವ ಪ್ರಯಾಣದ ಒಂದು ಭಾಗ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ನಂಬಿರುವ ಕ್ರೈಸ್ತ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು, ಸಮಾಧಿಯ ಮೇಲೆ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಇಡುವುದು ಮತ್ತು ಮೇಣದ ಬತ್ತಿ ಹಚ್ಚುವುದು, ಅಗಲಿದವರಿಗೆ ನೀಡುವ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಆ ಪ್ರೀತಿ ಎಂದಿಗೂ ಕೊನೆ ಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಸ್ವರ್ಗದವರೆಗೂ ಹರಡಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಇಮ್ಮಡಿಗೊಳುತ್ತದೆ.
ಇದು ಕೇವಲ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಆಚರಣೆ ಯಲ್ಲ. ಈ ಬೆಳಕು ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಸಂಕೇತಿ ಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಲೋಕದ ಬೆಳಕು ಎಂದ ಯೇಸು ಕ್ರೀಸ್ತ, ಮೃತಹೊಂದಿದ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಬೆಳಕನ್ನು ನೀಡಲಿ ಎಂಬ ಆಶಯ ಇದರ ಹಿಂದಿದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಂದು ಪಾದ್ರಿಗಳು ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿರುವ ಜನಸಮೂಹವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು ಈ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬಂಧದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸು ತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಮನ, ಗಂಭೀರ ವಾತಾವರಣವು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನ ನಶ್ವರತೆ ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತ ಜೀವನದ ಮಹತ್ವದ ಕುರಿತು ಆಳವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಲು ಇದು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅಂತೆಯೇ ಈ ದಿನವು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕ್ರೈಸ್ತ ವಿಶ್ವಾಸಿಗೂ ಒಂದು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಗಂಟೆಯೂ ಹೌದು. ಅದೇನೆಂದರೆ ಜೀವನವು ಕ್ಷಣಿಕವಾದದ್ದು, ಆದರೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರ ಮೇಲಿನ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ ಶಾಶ್ವತ. ಆದ್ದರಿಂದ ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ ನಾವು ಒಳ್ಳೆಯ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು. ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ದಯೆಯನ್ನು ಹಂಚಬೇಕು ಎಂಬ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ದಿನ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.
ಈ ದಿನದಂದು ಕ್ರೈಸ್ತರು ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತರಾಗಿ ಅಂತಿಮ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸ್ಥಳವಾದ ಸ್ಮಶಾನಗಳಿಗೆ ತೆರಳುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿ, ಹೂವುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಮೇಣದ ಬತ್ತಿಗಳನ್ನು ಬೆಳಗು ತ್ತಾರೆ. ಸ್ಮಶಾನದ ಪ್ರತಿ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೂ ಬೆಳಗುವ ದೀಪಗಳು ಕೇವಲ ಬೆಳಕಲ್ಲ; ಅವು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಶಾಶ್ವತ ನೆಮ್ಮದಿ ಲಭಿಸಲಿ ಎಂಬ ಆತ್ಮೀಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ. ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಈ ಸಂಗಮವು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತದೆ. ಮನ, ಗಂಭೀರತೆ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯ ಜೊತೆಗೆ, ಅಗಲಿದವರ ಕುರಿತಾದ ಅಳಿಸಲಾಗದ ನೆನಪುಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿರುತ್ತವೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ತಾನು ಕೇವಲ ಮಣ್ಣಿನ ದೇಹವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅಮರತ್ವದ ಆತ್ಮ ಎಂಬ ಅರಿವು ಸಹ ಮೂಡುತ್ತದೆ.
ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮ ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕ್ಯಾಥೋಲಿಕ್ ಚರ್ಚ್, ಈ ದಿನಕ್ಕೆ ಗಣನೀಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಚರ್ಚ್ ಬೋಧನೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ದೇವಪುತ್ರ ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತರು ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು. ಕ್ರಿಸ್ತನ ದೇಹವೆಂದೇ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ಪರಮಪ್ರಸಾದವು ಚರ್ಚ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಒಂದಾಗಿರು ತ್ತಾರೆ. ಈ ಬಂಧವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬದುಕಿರುವವರು ಮತ್ತು ಈಗಾಗಲೇ ಇಹಲೋಕ ತ್ಯಜಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ಸಂತರು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರೀಕರಣದ ಹಾದಿಯ ಲ್ಲಿರುವ ಆತ್ಮಗಳ ನಡುವೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಈ ದಿನದ ಆಚರಣೆಯು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪವಿತ್ರೀಕರಣದ ಹಾದಿ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯ ಸುತ್ತಲೇ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ದೇವರಿಗೆ ಅತೀವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ತಮ್ಮ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧರಾಗದ ಆತ್ಮಗಳು, ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮೊದಲು ಶುದ್ಧೀಕರಣದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು, ಪೂಜಾ ವಿಧಿಗಳು ಮತ್ತು ದಾನ- ಧರ್ಮಗಳು ಈ ಆತ್ಮಗಳ ಶುದ್ಧೀಕರಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ತ್ವರಿತಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಅವರಿಗೆ ನಿತ್ಯಾನಂದದ ಕಡೆಗೆ ದಾರಿ ತೋರಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಇಂದು ಮಾಡುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಗಳು ಕೇವಲ ದುಃಖದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಆತ್ಮೀಯ ಕರುಣೆಯ ಕ್ರಿಯೆಗಳು. ಬದುಕಿರುವವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೂಲಕ ಮೃತ ಹೊಂದಿರುವ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ದೇವರಿಗೆ ಮಾಡುವ ಕಳಕಳಿಯ ವಿನಂತಿಯಾಗಿದೆ. ಕಳೆದುಹೋದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಳೆದ ಅಮೂಲ್ಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಕ್ರಿಯೆ, ಭೌತಿಕ ಅಗಲಿಕೆಯ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿ ಅಖಂಡವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮನದಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ಆಚರಣೆಯ ಹಿಂದಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಭರವಸೆ. ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರ ಮರಣವು ಜೀವನದ ಅಂತ್ಯವಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಹೊಸ ಜೀವನದ ಪ್ರಾರಂಭ. ಆತ್ಮವು ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯು ದುಃಖದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ನಮಗೆ ಸಾಂತ್ವನ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಯೇಸು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಎರಡನೇ ಆಗಮನದಲ್ಲಿ ಎ ಕ್ರೈಸ್ತ ವಿಶ್ವಾಸಿಗಳು ಪುನರುತ್ಥಾನಗೊಂಡು ಪರಲೋಕ ದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಸೇರು ತ್ತಾರೆಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಕ್ರೈಸ್ತರಲ್ಲಿ ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿದೆ.
ಸ್ಮಶಾನದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಗಳು, ಅಂತಹ ಶಾಶ್ವತ ಪುನರ್ಮಿಲನದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಅಗಲಿದ ವರ ನೆನಪು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಸೂಚಿ ಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಉತ್ತಮ ಗುಣಗಳು, ಅವರ ತ್ಯಾಗಗಳು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅವರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವ ಮೂಲಕ, ನಾವೂ ಕೂಡ ಸಾರ್ಥಕ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯುತ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಣೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ನ.೨ರ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ವಾದುದು ದಾನ ಮತ್ತು ಸೇವಾ ಕಾರ್ಯಗಳು. ಅಗಲಿದ ಆತ್ಮಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಗತಿಕರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು, ಬಡವರಿಗೆ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ವಸ್ತ್ರ ನೀಡುವುದು ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಕ್ರಿಯೆ. ಇಂತಹ ಸತ್ಕಾರ್ಯಗಳು ದಿವಂಗತ ಆತ್ಮಗಳಿಗೆ ಪರಲೋಕದ ಸಂಪತ್ತಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತವೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ.
ನಮ್ಮ ಈ ದಯೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ದೇವರು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು, ನಾವು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವ ಆತ್ಮಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕರುಣೆ ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಸದ್ಭಾವನೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ದಿನವು ಮನುಷ್ಯನ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಹೊರಗೆಡ ಹುವ ದಿನ. ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಸಂಪತ್ತಿ ನಿಂದ ದೂರ ಮಾಡಿ, ಆತ್ಮದ ಶಾಶ್ವತ ಮಲ್ಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ಮುಖ ಮಾಡಲು ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದು ಸಹೋದರ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಶಕ್ತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಬದುಕಿರುವ ನಾವು, ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರ ಪರವಾಗಿ ದೇವರ ಬಳಿ ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ಕ್ರಿಯೆ, ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಅಗಲಿದವರ ನಡುವಿನ ಶಾಶ್ವತ ಬಂಧವನ್ನು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ದಿನದ ಆಚರಣೆಯ ಮುಖ್ಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂದೇಶವೆಂದರೆ ‘ಪುನರುತ್ಥಾನ’ ಮತ್ತು ‘ಶಾಶ್ವತ ಜೀವನದ’ ಭರವಸೆಯೇ ಆಗಿದೆ.